lgtvsbanner

از زندان تا گالری

در سال 2010، در مرکز تفریحی مؤسسه اصلاحی فدرال Fairton، یک زندان با امنیت متوسط ​​برای مردان در نیوجرسی جنوبی، یک گروه هنری متولد شد.

جرد اونز با گذشت پنج سال از محکومیت 13 ساله خود به اتهامات مربوط به مواد مخدر، عشق دوران کودکی خود به سرامیک را دوباره کشف کرد و به خود نقاشی را آموخت. او در آن زمان سرپرستی اتاق هنر را بر عهده داشت که گیلبرتو ریورا، هنرمند گرافیتی، و جسی کریمز، با مدرک هنر از دانشگاه میلرسویل در پنسیلوانیا، برای پایان دوره خود به Fairton منتقل شدند. آنها اشتراک مجله هنری، لوازم، ایده ها و رفاقت در مقاومت در برابر شرایط خود را به اشتراک گذاشتند.

با کمک اوونز و ریورا، کریمز به طور مخفیانه ملحفه های زندان را که با تصاویر نیویورک تایمز کلاژ کرده بود، جمع آوری کرد و با استفاده از ژل مو و قاشق، جوهر چاپ شده را بر روی بوم های قاچاق خود برد. او قطعات را یکی یکی از طریق اتاق پست زندان به بیرون قاچاق می کرد. طی سه سال، این عمل خرابکارانه به یک نقاشی دیواری به یاد ماندنی تبدیل شد، تمثیلی مانند هیرونیموس بوش از بهشت، زمین و جهنم، که او آن را «Apokaluptein: 16389067» نامید. یونانی برای آخرالزمان همراه با شماره زندانی کریمز. 15 فوت در 40 فوت کشیده شد زمانی که او در نهایت توانست 39 بخش را برای اولین بار پس از آزادی در سال 2013 جمع کند. محکومیت شش سال به اتهام مواد مخدر.

آلیسا نهمیاس، کارگردان، گفت: «این به این نیست که یک فرد خارجی وارد شود و یک برنامه هنری انجام دهد – آنها خودشان بودند، آن فضا را تصاحب کردند، هر شرافتی را که می توانستند ایجاد کنند، و سپس وقتی به خانه می آمدند آن را با خود حمل می کردند. فیلم «هنر و کریمز از کریمز» که از سپتامبر در سینماها اکران می‌شود. 30 توسط MTV Documentary Films و پخش شده توسط Paramount+ از نوامبر. 22. داستان ساخت «Apokaluptein» و 5 سال اول زندانی شدن کریمز را روایت می کند که او در تلاش است تا با حمایت دوستانش حرفه ای در دنیای هنر ایجاد کند. یکی از آنها راسل کریگ است، که در سن 7 سالگی در حالی که در سیستم پرورشی زندگی می کرد هنر پیدا کرد. او پس از گذراندن 12 سال به اتهام مواد مخدر در زندان‌های پنسیلوانیا و ویرجینیا، زمانی که هر دو به تازگی آزاد شدند با کریمز آشنا شد و به عنوان دستیار در برنامه عدالت ترمیمی Mural Arts Philadelphia مشغول به کار شد.

این هنرمندان در میان ده‌ها نمایشگاه برجسته «Marking Time: Art in the Age of Mass Incarceration» بودند که در سال 2020 در MoMA PS1 آغاز به کار کرد و از آن زمان به بعد (به تازگی در دانشگاه براون افتتاح شد). توسط نیکول فلیتوود، مورخ هنر برنده جایزه مک آرتور، سازماندهی شد و دید جدیدی به افرادی داد که با پاکسازی اجتماعی در سیستم سرطان ایالات متحده مبارزه می کنند، که اکنون سالانه حدود دو میلیون نفر را زندانی می کند – افزایشی 500 درصدی از سال 1970. سیاه پوستان به دلیل زندانی شدن جرایم مواد مخدر 10 برابر افراد سفیدپوست است با وجود استفاده تقریباً برابر، طبق گفته اتحادیه آزادی های مدنی آمریکا.

اکنون کادر کوچکی از هنرمندان این نمایشگاه با نمایندگی گالری، تصاحب موزه ها، کمیسیون های معتبر، اقامتگاه ها و کمک هزینه تحصیلی در دنیای هنر مورد توجه قرار گرفته اند. با کمک اهداکنندگان قدرتمند، هنرمندان، رهبران هنری و فعالان، این پیشتاز به صورت ساختاری در تلاش است تا راه را برای همتایان خود هموار کند. هنوز مشخص نشده است که آیا موزه‌های سراسر کشور از چنین تلاش‌هایی حمایت خواهند کرد یا خیر.

فلیت وود – که مربیگری همتایان در Fairton را که در زندان‌های سراسر کشور تکرار می‌شود، «الهام‌بخش» توصیف کرد – امیدوار است که این نمایشگاه «به تکان دادن مؤسسات فرهنگی از نظر حفظ دروازه‌شان در اطراف آنچه معمولاً نشان می‌دهند کمک کند».

“زمان علامت گذاری” به تساوی کشیده شد بیش از 35000 بازدیدکننده در MoMA PS1 علیرغم محدودیت‌های کووید و برنده نقدهای انتقادی، با «Apokaluptein» که توسط هالند کوتر در نیویورک تایمز به‌عنوان «کارسرال بزرگ» شناخته شد.

مری انوک الیزابت باکستر، هنرمندی که در این نمایشگاه به مدت هشت ماه به اتهام توطئه جنایی در زندان بود، می‌گوید: «به‌طور قطع در تمام حرفه‌های ما و افرادی که از این پس‌زمینه زندانی سرچشمه می‌گیرند، «تعیین زمان» بسیار مهم بود. او اکنون در MoMA PS1 به عنوان مدیر پروژه برای یادگیری مشغول به کار است.

او کمک هزینه های تحصیلی متعددی دریافت کرده است، از جمله اخذ اقامت برای بررسی سوگیری در بزرگسالی علیه دختران سیاه پوست – اینکه چگونه جامعه تمایل دارد برخی از کودکان را بزرگتر از آنها بداند که نیاز به حمایت کمتری دارند – به عنوان دلیل اصلی حبس. باکستر به تازگی مأمور شده است تا کارگاه هایی را با زنان زندانی در جزیره رایکرز رهبری کند تا در یک نقاشی دیواری جامعه به اوج خود برسد.

فروشنده آثار هنری، بری مالین، از زمانی که نمایندگی کریمز را آغاز کرد، شاهد تغییر بزرگی در علاقه کلکسیونرها بود. در سال 2016، این هنرمند وارد فضای جدید چلسی شد که توسط مالین، جراح سابق با تمرکز بر عدالت اجتماعی افتتاح شد و بر اساس ارتباط شخصی آنها، گالریست پیشنهاد داد آثار زندان خود را به نمایش بگذارد. از اولین نمایشگاه چیزی فروخته نشد، اما منجر به یک رشته کمک هزینه برای Krimes شد.

مالین که نماینده کریگ و اوونز نیز هست، گفت: «چالشی وجود داشت که مردم از آن به عنوان هنر قدردانی کنند. او می‌گوید که از زمان “مشخص کردن زمان” پذیرایی جدیدی دیده است. حسابرسی ملی 2020 با نژاد و عدالت؛ و تغییر همدردی با افرادی که در دام مواد مخدر گرفتار شده‌اند، در پی بحران مواد افیونی.

مالین گفت، اصطلاح “هنرمند سابقاً زندانی” به “عنوان مطلوب” تبدیل شده است. اولین نمایشگاه انفرادی اوونز از نقاشی‌ها و مجموعه‌ای از آثار به تازگی در 515 West 29th Street، تا نوامبر افتتاح شد. 19، با شروع قیمت از 26000 دلار.

ماه گذشته، اونز در استودیوی خود در Silver Art Projects، در طبقه 28 مرکز تجارت جهانی 4 کار را به پایان می رساند. این غیرانتفاعی که توسط Joshua Pulman و Cory Silverstein تأسیس شد و تا حدودی توسط Silverstein Properties، که مجتمع مرکز تجارت جهانی را بازسازی کرد، تأمین مالی شد، فضاهای استودیویی رایگان و فرصت های شغلی را به 28 هنرمند نوظهور از جوامع به حاشیه رانده شده ارائه می دهد.

اوونز می گوید: «جامعه واقعاً نمی تواند زندانیان را حتی به عنوان انسان تصور کند. او افزود: «من قصد دارم توجه شما را به این موضوع جلب کنم. “من آن را در چشمان شما نگه خواهم داشت.”

او از چهره‌های سایه‌ای استفاده می‌کرد که از نمودار قرن هجدهم کشتی برده‌های بروکس به دست آمده بود و آنها را در ردیف‌ها به‌عنوان یک موتیف سریالی روی بوم‌ها بازتولید می‌کرد که بین بازنمایی و انتزاع کدر سوسو می‌زند و معماری زندان را نشان می‌دهد.

با کمک مالی امسال از صندوق هنر برای عدالت، که در سال 2017 توسط نیکوکار اگنس گوند برای حمایت از فعالان و هنرمندانی که برای کاهش جمعیت زندانی تلاش می کنند، تأسیس شد، Silver Art اکنون سالانه چندین مکان در اقامتگاه را برای هنرمندان سابقاً زندانی رزرو می کند. باکستر، کریمز و کریگ در اوایل این ماه به اوونز در فضای استودیویی مورد علاقه پیوستند.

گان که آثار کریمز و کریگ را جمع آوری می کند (همانطور که موزه بروکلین انجام می دهد) می گوید: «کیمیاگری هنر به عنوان ابزاری برای تأمین عدالت قابل اغراق نیست.

کریگ در اولین نمایش انفرادی اخیر خود در نیویورک در گالری مالین، بوم‌های زندگی‌نامه‌ای را نشان داد که اغلب بر روی تکه‌های کیف چرمی که به‌عنوان پوست به هم دوخته شده بودند، نقاشی می‌کردند و به بدن سیاه در سیستم زندان اشاره می‌کردند.

کریگ گفت: «سالها طول کشید تا تصمیم گرفتم تجربه زندانم را باز کنم. من نمی خواستم از موقعیت خودم یا هیچ کس دیگری سوء استفاده کنم.» سه چهارم نمایشگاه فروخته شد و قیمت آن از 35000 دلار شروع شد. از جمله کلکسیونرهای او تیم و استفانی اینگراسیا (او نایب رئیس موزه بروکلین است).

Krimes اکنون پنج نمایشگاه با گالری برگزار کرده است. “مردم دیگر سوال نمی کنند، آیا او یک هنرمند است یا این نوع کنجکاوی است؟” مالین گفت. سری کرایمز از “لحاف مرثیه” که از لباس افراد زندانی ترکیب شده و خاطرات آنها از خانه را به تصویر می کشد، از 25000 دلار شروع شد و به سرعت به کلکسیونرهایی از جمله بت رودین دی وودی فروخته شد.

مالین به تدریج قیمت کریمز را به 75000 دلار افزایش داده است. مالین گفت: «موانع بعدی که باید بر آن غلبه کرد این است که آیا مردم آنقدر آن را جدی می گیرند که از این قیمت بالاتر بروند؟»

در جریان یک بحث عمومی اخیر به نام «مقابله با حبس جمعی» در مزرعه اندرسون در آسپن، مدیر موزه بروکلین، آن پاسترناک، که رهبری دستیابی به آثار کریگ و کریمز را بر عهده داشت، از کریمز به دلیل اظهار نظر قبلی درباره گران شدن کارش عذرخواهی کرد. .

او در مصاحبه اخیر خود گفت: «در گذشته متوجه شدم که می‌توانست به نظر برسد، چون او در زندان بوده است، او مستحق قیمت‌های هنرمندان دیگر نیست، چیزی که من در نظر داشتم.» و افزود: «این به ما نیاز دارد. همه باید نسبت به تعصبات خود که ممکن است از آن آگاه نباشیم، وجدان بیشتری داشته باشیم.»

اوایل کریمز متوجه او شد اغلب تنها هنرمندی بود که در برنامه های مربوط به حبس حضور داشت و در واقع مدتی را سپری کرده بود. کریمز که در یک جامعه کارگری در لنکستر بزرگ شده است، گفت: “من یک مرد سفیدپوست اهل پنسیلوانیا شرقی هستم، قطعا نباید تنها چهره زندانی باشم.”

این مستند، محکومیت سبک‌تری را که کریمز دریافت کرد (شش سال) با یک مرد سیاه‌پوست که در همان روز به جرم مشابه (20 سال) محکوم شد، از همان قاضی مقایسه می‌کند، که گفت او «پتانسیل» را در کریمز دید. این هنرمند گفت که او تجربه کرده است که چگونه ندامتگاه ها عمداً به اختلافات نژادی بین باندهای رقیب به عنوان ابزاری برای کنترل دامن می زنند. وی خاطرنشان کرد: هنرمندان تجسمی به دلیل سوابق ملموس بشریت، مانند پرتره هایی که می توانند در اختیار سایر زندانیان قرار دهند، در سطح زندان مورد احترام هستند.

کریمز گفت: «اینجا بود که فهمیدم می‌توانم از آثار هنری به عنوان ابزاری برای ساختن جمعی برای عبور از موانع نژادی استفاده کنم.

کریمز و کریگ کمک هزینه ای را از Open Philanthropy دریافت کردند تا در سال 2017، حق بازگشت ایالات متحده آمریکا را تأسیس کنند، که هر سال 20000 دلار کمک هزینه تحصیلی به نیم دوجین هنرمند سابقاً زندانی ارائه می دهد.

باکستر پس از زندان، زمانی که کمتر از 5 دلار در حساب بانکی خود داشت، یکی از این کمک هزینه های تحصیلی را دریافت کرد و این حمایت را تغییر دهنده زندگی توصیف کرد. او گفت: “این به من فرصتی داد تا مسکن پایدار پیدا کنم و آرزوهای هنری خود را دوباره مرور کنم.” این کمک مالی به فیلم موزیکال او «آیین من یک زن نیستم» کمک مالی کرد که در آن باکستر داستان زندگی خود را تعریف کرد، از جمله زایمان در زندان در حالی که به غل و زنجیر بسته شده بود.

(سایر یاران حق بازگشت عبارتند از رجینالد دواین بتز شاعر؛ هنرمند شریل رولاند با نمایندگی گالری تانیا بوناکدار؛ گیلبرتو ریورا؛ و تامکا کول که در سال 2016 از چهره ای پوشیده شده در ابری خاکستری با عنوان «قفل شده در تاریکی» نام برد. آرام، تصویر آغازین در «زمان علامت گذاری» است.)

کریمز و کریگ اخیراً 1.1 میلیون دلار از بنیاد ملون دریافت کردند تا به گسترش حق بازگشت از کمک هزینه تحصیلی به یک سازمان غیرانتفاعی به نام انجمن هنر و وکالت کمک کند که کارکنان و کارکنان را استخدام خواهد کرد. شامل یک برنامه مدرسه و اقامت است.

آنها با کیت فاول، مدیر سابق MoMA PS1، که “Marking Time” را به موزه آورد، در برنامه آزمایشی مدرسه که توسط MoMA PS1 با 300000 دلار بودجه اضافی از Gund’s Art for Justice و بنیاد فورد میزبانی می شود، کار می کنند. گروهی متشکل از شش هنرمند – کریمز، کریگ، اونز، باکستر، کول و ریورا – از استرلینگ روبی، هنک ویلیس توماس، رشید جانسون، لورنا سیمپسون، دریک آدامز و رافائل دومنک، توسعه حرفه‌ای و مربیگری فردی دریافت می‌کنند.

وقتی از فاول پرسیده شد که چرا به نظر می‌رسد تعداد محدودی از فرصت‌ها به همان تعداد انگشت شماری از هنرمندان ادامه می‌دهند، گفت: «آنها ساختار حمایتی برای هنرمندان آینده خواهند بود که از مدرسه می‌آیند، مربیان، کسانی که می‌توانند راهنمایی کنند که چگونه این نوع هنرها چگونه است. برنامه ها گسترش می یابند.” او و کریمز یک سطح ابتدایی را برای هنرمندانی که از زندان خارج می‌شوند تا مهارت‌های استودیو و تاریخ هنر را بیاموزند، متصور هستند. انجمن هنر و حمایت برنامه درسی اصلی را توسعه خواهد داد تا در موزه‌های سراسر کشور اجرا شود.

این که آیا موزه‌ها به طور گسترده چنین ابتکاری را تأمین مالی خواهند کرد، یک سؤال باز است. به عنوان مثال، MoMA PS1 بالاترین مبلغی را که Art for Justice می دهد – 200000 دلار – دریافت کرد، اما برای پرداخت هر دو سطح مدرسه کافی نبود.

در ماه نوامبر، کریستیز آثار جانسون و میکالین توماس را به حراج خواهد گذاشت تا به نفع انجمن هنر و وکالت و برنامه اقامت دائم باشد. کریمز گفت: “هدف ما ایجاد یک جنبش ملی چند نژادی است که بنیادی و پایدار باشد.” بزرگ‌ترین ترس او این است که قبل از اینکه هر چیزی ساختاری تغییر کند، علاقه‌ی دنیای هنر به چیز بعدی می‌رود.

او گفت: «من قدرت این را می‌دانم که خودم را «هنرمند زندانی سابق» بنامم. اما در نهایت، او افزود، “شما می خواهید فقط به عنوان یک هنرمند شناخته شوید.”

Shirley Bond

خواننده Wannabe. ماون غذا. طرفدار فرهنگ پاپ علاقه مندان به تلویزیون درونگرا. تنظیم کننده. پیشگام موسیقی. متفکر معتبر.

تماس با ما