خطر پیچیده نظارت بیان می کند

چین: بله، در همان سال، پلیس از آن فناوری برای ردیابی مظنونان استفاده کرد و آنها اساساً آشکارا گفتند: “خب، ما نظرمان را تغییر دادیم.”

لین: و مخالفت عمومی نسبت به آن وجود داشت. و حالا دیگر این کار را متوقف کردند. این فقط یک نمونه از این است که چگونه یک استفاده می تواند به راحتی منجر به استفاده دیگر شود.

این عقب نشینی باعث شد پارلمان سنگاپور در فوریه 2021 لایحه ای را برای محدود کردن استفاده پلیس از داده های TraceTogether تصویب کند. نیروهای دولتی هنوز هم اکنون می توانند به داده ها دسترسی داشته باشند، اما برای دریافت مجوز باید روند سخت تری را طی کنند.

به راحتی می توان تصور کرد که همه کشورها به یک شکل پاسخ نخواهند داد. چندین کشور آسیایی در اتخاذ برنامه‌های ردیابی کووید پیشرو بودند و هنوز مشخص نیست مقامات مربوطه چگونه با داده‌هایی که در این مسیر جمع‌آوری کرده‌اند برخورد خواهند کرد. بنابراین وقتی خواندم که تایلند، که برای برنامه کووید خود به نام MorChana تلاش کرده بود، در ماه ژوئن اعلام کرد که برنامه را می بندد و تمام داده های مربوطه را حذف می کند، شگفتی خوشایند بود.

از زمان گفتگوی ما، من مدام به این فکر می کنم که این همه گیری چه معنایی برای فناوری نظارت داشته است. برای یک چیز، فکر می‌کنم به نشان دادن این نکته کمک کرد که نظارت یک «شر» انتزاعی نیست که همه جوامع «خوب» به طور طبیعی به آن اعتراض کنند. در عوض، یک تعادل ظریف بین حریم خصوصی و نیازهای اجتماعی مانند سلامت عمومی وجود دارد. و دقیقاً به همین دلیل است که باید انتظار داشته باشیم که دولت‌های سراسر جهان، از جمله دموکراسی‌ها، به ذکر دلایل جدید برای توجیه استفاده از فناوری نظارت ادامه دهند. همیشه نوعی بحران برای پاسخگویی وجود خواهد داشت، درست است؟

چین و لین استدلال کردند به جای تکیه بر دولت‌ها برای مسئولیت‌پذیری داده‌ها و تصحیح زمانی که اشتباه می‌کند، مهم است که آسیب‌های فناوری نظارت را زودتر شناسایی کنیم و مقرراتی را تدوین کنیم که در برابر این خطرات محافظت کنند.

به نظر شما کشورها چگونه باید به فناوری نظارت نزدیک شوند؟ نظرات خود را در [email protected] به من بگویید


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم